Eindelijk april

Het is eindelijk april. Tegen het eind van deze maand hebben we gewoon ons klein ventje in onze armen. Wat kijk ik er zo naar uit. Telkens wanneer ik een verhaal hoor van een mama die is bevallen, komen de tranen in mij op. Ook als ik een bevalling op tv zie, word ik helemaal emotioneel. Het besef begint nu wel te komen dat het straks mijn verhaal is die ik doe.

Vanavond terug naar de gynaecoloog. Ik ben benieuwd wat ie zal te zeggen hebben. Of ons zoontje al verder is ingedaald en of ik al opening heb en dergelijke.

Alle mogelijke kwaaltjes van de laatste loodjes heb ik. Ik kan bijna geen voet meer verzetten of mijn buik wordt keihard. Tegen avond komen er dan ook de gebruikelijke steken onderaan erbij. Daarnaast die hatelijk menstruatiekrampen waardoor ik chagrijnig loop.

Alles is nu perfect in orde voor de komst van ons wondertje. Enkel nog even de uitleg aan de papa doen (en opschrijven) wat hij allemaal moet doen en meebrengen als ik straks ben bevallen.

Volgende week woensdag komt de vroedvrouw op bezoek. Ik wil graag mijn arbeid thuis doen. Dus ze komt eventjes kijken waar ons huisje is en wat we allemaal zelf in huis hebben. Het wordt allemaal zo spannend.

Ons kleintje mag komen, maar het liefst zou ik hem toch nog even bij mij willen houden tot halfweg april. Dan is hij zeker groot en sterk genoeg om deze wereld te trotseren.